گفتگو با استاد
روزی غرق فکر
ناگهان خود را در دیاری یافتم دور دست و غریب
دیدم کامل مردی در کنار من است
با نگاهی مهربان
به نرمی از من پرسید:
چرا این طور گرفته ای؟
گفتم:
فکرم پریشان است
گفت:
شاید از من کمکی ساخته باشد
گفتم:
به دنبال حقیقت میگردم
گفت:
<<در خودفرو رو کلیدش را در قلبت میابی>>
چگونه؟
<<خیالهایت را کنار بگذار و
نیتت را خالص کن
انوقت حقیقت در قلبت میتابد>>
پرسیدم:
ازکجا بدانم حقیقت است که میتابد؟
پاسخ داد:
در این مرحله
اولیا وانبیا را همه بر حق می بینی
وتفاوتی بین ادیان نمیگذاری
یعنی به مرحله خود شناسی گام نهاده ای
مرحله خود شناسی؟
در مرحله خود شناسی می دانی که< از کجا امده ای
چرا اینجا امده ای
در اینجا چه باید بکنی
وبعد به کجا میروی>
گفتم:
نمیدانم در اینجا چه باید بکنم؟
گفت:
به وظایفمان عمل کنیم
به دیگران خیر برسانیم
وبکوشیم انسان واقعی باشیم
انسان واقعی؟
<<بله کسی که براستی دلسوز.نیک خو و نیک خواه باشد
از شادی دیگران شاد شودواز غمشان غمگین
ودر پی یاری به دیگران باشد>>
چگونه؟
با دیگران همان باش که میخواهی با تو باشند
وهر چه بر خود نمی پسندی بر دیگران مپسندی
گفتم گفتنش اسان است............
او ادامه داد:
.........اما بکار بستنش دشوار
گفتم:نشیب وفراز زندگی عرصه را بر من تنگ میکند
ومطمئن نیستم ایا روزی به سعادت واقعی میرسم؟
گفت:در راه حقیقت سعادت واقعی
باز گشت به سرمنزل ازلی است
سرمنزل ازلی؟
بازگشت به همان جایی که از ان امده ایم
اما داناتر و مهربانتر
فکری کردم وپرسیدم:
این همه را از کجا میدانید؟
لبخندی زد وگفت:
عمرهایی تحقیق وتجربه
ممنونم حالم بهتر شداما شاید سوالاتی داشته باشم
میشود شما را دوباره دید؟
با لبخندی مهربان دستی به شانه ام گذاشت وگفت:
هر وقت بخواهی من هستم